Kusi, oj kusi….

Kusi dać w mordę szefowi, kusi zaciągnąć piersiastą sąsiadkę pod prysznic, kusi słodkie i perfidne nic-nie-róbstwo, kuszą nałogi, małe i duże skoki w bok, małe i duże przyjemności…

Człowiek lubujący się w usprawiedliwianiu swoich zboczeń wymyślił idealną ripostę: „Jedynym skutecznym sposobem na pozbycie się pokusy to poddanie się jej” przyłowie o ile prawdziwe o tyle katastroficzne w skutkach w połączeniu z ludzką skłonnością do przeginania pałki…

Ostatnio dobiegła mnie i powaliła niczym Rocky Balboa wieść o internetowych petycjach, głosowaniach, bla blaaaa… (wszyscy wiedzą, że podpisanie petycji w Internecie przyniesie tyle zmian ile obietnice obecnego rządu – szanse na COKOLWIEK są raczej dziko… znikome). Petycja głosząca ni mniej ni więcej jak legalizację… uprawy gandzi na własnym parapecie. No tak, zalegalizujmy Maryśkę – niech stanie obok jędrnych kaktusów i podróbki Bonsai z Biedronki… Niech zioło zaszczyci nasze zupy, ciasteczka, jajecznice i… skręty naturalnie.

Przenieśmy się wyobraźnią do takiej Polski… wszędzie zielono, wesoooołooo braaacieee… Kupujemy suszone zioło w kiosku, w paczkach niczym tytoń, doniczkowe w OBI, raj…

Nagle mamy wielu kumpli zza granicy, którzy chętnie wspomogą naszą gospodarkę (oczywiście wszystko zostaje w rodzinie) za kilka ton boskich listków…

Niknie przemysł „podziemia” bo kto to kupi „na lewo”, kiedy masz pewne i czyste u siebie na hacjendzie? Nikt nie będzie frajer, każdy sprawi sobie sadzonkę, bo to stanie się trendy i w ogóle…

Zwolennicy legalizacji przekrzykują się w argumentach. Podobno Maryśka leczy wiele schorzeń i nie jest tak szkodliwa dla organizmu, nie wpływa na świadomość jak legalny i nadużywany przez miliardy ludzi alkohol. Podobno to roślina jak każda inna… (ciekawe czemu po wyjaranej pokrzywie nie ma takich odlotów). Podobno legalizacja uratuje wiele osób przed sięganiem po „cięższe gabaryty”. Podobno unikniemy epidemii HIV/AIDS.

I co najważniejsze PODOBNO staniemy się krajem nowoczesnym i cywilizowanym, racjonalnym i szanowanym (zazdrościć nam będą, może wtedy przynajmniej raz w historii wygramy Eurowizję)…

Wiele tego „podobno”…

Nie mnie oceniać czy argumenty te będą równie sielankowe w praktyce. Tylko czy polski człowiek jest na to gotowy? Czy my siebie nie znamy? Wątpię czy można by wtedy jakoś zapanować nad jaraniem, bakaniem, sztachaniem…

Bo patrząc racjonalnie i nowocześnie - mało to mamy sposobów autodestrukcji?

Mówi się, że gdyby nie legalizacja papierosów to dziś nie pomieścilibyśmy się na globie (zasada na coś umrzeć musimy) – ja mówię „gdyby nie papierosy to etopiryna”.

Wiecie co mam na myśli? Jeśli człowiek nie ma czym się nakręcać to sobie na pewno znajdzie…

Zawsze coś, czym można sobie umilić żywota… Po co gandzia do szczęścia?

Dla podniety?

Kącik filmów archiwalnych youtube ;] 

.

.

Straciłam wszystkie buty. Najdalej leciały te ciężkie do wycieczek po górach… Polubiłam wiatr we włosach stojąc z obuwiem na balkonie, polubiłam świst lecącej podeszwy i krzyk celu, w który z buta mierzyłam… Celu, który niemiłosiernie zakłócał kochaną ciszę w blokowisku mojego osiedla. Celu, który pod wpływem procentów zataczał się z przepocona od wysiłku flagą polski na plecach, wrzeszcząc, miotając się i trąbiąc długaśną tubą. Przypominało to niemal dziki taniec szamana plemienia Whatzati, który w swej rozpaczy błaga boga Nihulutzi o deszcz dla swego ludu!

Jakże zdziwiony był ów kibic, gdy jego skroń przecięła wektor lotu mojego buta. Jakże niecenzuralnie wyraził swe niezadowolenie… jakże szybko padł na ziemię… Cóż za ekspresja! Lepiej by tego nie nakręcił sam Polański!

Przechadzając się po ulicy można odnieść wrażenie, że z Polańskiego klimat przerzucił się na Hitchcocka – ludzie zamieniają się w podnieconych i niekontaktujących zombie… masowo wykupują paluszki, czteroraki piwa i chipsy…

Z kosmosu niczym rafy koralowe byłoby widać biało-czerwone flagi na samochodach, balkonach, wystawach sklepowych… no i plecach mej ofiary.

Niejako jestem w stanie to zrozumieć – nadzieja to ostatnie co nam pozostało mieć. Rozumiem, że każdy ma prawo do małego „patriotyzmu” w wydaniu szalika na tylniej szybie samochodu, kufla piwa i białych od ściskania kciuków. W dzień meczu stajemy się najbardziej patriotycznym narodem na świecie (zaraz po wiecznych patriotach – USA, oni to mają parcie w pełnym zakresie).

Moja przyjaciółka stwierdziła ostatnio na „babskich zakupach” (które obejmowały również poszukiwania narodowej flagi dla niej), że najchętniej ten dzień spędziłaby wśród wrzeszczących ludzi, w barze z kuflem piwa… wśród latających kawałków chipsów i spoconych ciał kibiców. W atmosferze podniecenia. Jednocząc się w nadziei na zwycięstwo… i zwyczajowo pocieszając się po przegranej…

I szczerze mówiąc już z miejsca zazdroszczę jej przyszłemu facetowi – gdyby mnie teraz czytał: BIERZ I NIE PUSZCZAJ! Takie rzeczy to tylko w Erze…

Nie pozostaje mi nic innego jak umilknąć i wytatuować sobie hymn na pośladku. Wetknąć do kwiatka skromniutką flagę (wierzcie mi, lepiej wetknąć ją w kwiatka niż w psie… niż w co innego).

Zejdę z balkonu i zabiorę ze sobą buta, usiądę z tatą przed TV – niech ma dzień dziecka…

W końcu to nie potrwa zbyt długo

Ejże szary człowieku! Okraszony równie szarym żywotem… Co byś zrobił dostając w zniszczone pracą dłonie garniec złota?

Pytanie to z pozoru głupie, bo przecież wiadomo nie od dziś, że stałbyś się modniejszy, odważniejszy, bardziej… bezproblemowy, egocentryczny. Nowobogacki*.

Każdy z Was, szare ludziki spotkał kiedyś nowobogackiego. W liceum, na studiach, w pracy… Przypomina owo stworzenie fasadą modela wprost z żurnala, czuć go specyficzna wonią drogich perfum. Oślepia blaskiem bielonego uzębienia, ogłusza szczękiem złotych łańcuchów…

Obiekt niezwykle ciekawy w swej wyjątkowości. Przeszedł wszystkie stopnie wtajemniczenia podręcznika dla lansiarzy**. Biega z gracją Beckhama na publicznej siłowni w dresie znanej marki. W obuwiu nie mniej znanej marki, popijając napój równie znanej co poprzednie znane marki. Robiąc show pospólstwu. A niech popatrzy na gwiazdę…

Właściwie cały nowobogacki to marka. Niestety ku ich nieszczęściu nie ma dobrej marki wacików do uszu… wszystkie są raczej takie same…

Ubiór dość specyficzny – pachnący nowością, choinkowo oczodajny – wszak to prawdziwe Dolcze&Gabana! Nie-markowy nie wchodzi w grę. Najlepiej, gdy ma widoczny emblemat.

Chodzą stadami. Dobrze czują się w swoim towarzystwie. Wymieniają cenne uwagi dotyczące podręcznika dla lansiarzy, ubrania i… w ogóle mają masę zmartwień. Tipsy się odklejają, w Ferrari coś stuka… wiecie jak to jest…

Głównym celem nowobogackiego jest roztaczanie wokół siebie aury. Aury zawiści tych „innych”, tych mniej nowobogackich. Często wykazują mało pochlebny stosunek wobec przedstawicieli innych gatunków… mają skłonności do używek, do szantażowania lub wandalizmu. Wszystko jak najbardziej 4fun… Toż na MTV wszyscy tak robią.

Jak zatem widzicie rozpoznać gada nie trudno. Strzeż się szary plebsie, bo może i Tobie kiedyś w przydziale dostanie się garniec złota.

Za czym kolejka ta stoi? Za czym stoi kolejka ta…

Niewątpliwie ważnym wydarzeniem okazuje się poniedziałkowa dostawa w osiedlowym „szmateksie”.

Tłumnie nadciągają amatorzy używanej odzieży, uzbrojeni w kilka groszy i dość obszerne torby – aby wszystko „wygrzebane” i co nadaje się do noszenia się ładnie zmieściło.

Kolejka się niecierpliwi. Przebiera nerwowo nogami, zagryza wargi i spogląda przez sklepową wystawę w głąb ciuszkowego raju. Może sępi wzrok wypatrzy jakąś wartą poświęcenia zdobycz. Zamek w ciężkich metalowych drzwiach szczęknął złowieszczo. Tłumek porywa się do przodu. Aby bliżej!

Wreszcie chwila upragniona – tak wyczekana… otworzyły się wrota!

I poszliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii…..

Second handy wciąż cieszą się niegasnącą popularnością. Nawet więcej – popularność ta ciągle ewoluuje na wyższe poziomy wtajemniczenia. Ale każdy wie jak jest. Oficjalnie nikt w TAKICH sklepach nie kupuje. Bo to nie jest do końca higieniczne… że coś tam, że po kimś to już nie to samo… Oficjalnie. Jakoś nie widać tej odrazy, kiedy to jak grzyby po deszczu wyrastają nowe – coraz to większe i lepsze „Szperaczki”, „Top ciuszki” (a najbardziej lubię nazwę „Odzież Światowa”). Nie widać żadnych wątpliwości ani obrzydzenia – tak samo jak nie widać tułowia co poniektórych klientek w czasie nurkowania w wielkim koszu używanej bielizny.

Bo w lumpeksie można znaleźć nie lada okazy. Kreacje sylwestrowe za kilkanaście złotych, ubrania znanych marek – od podróbek „D&G” poprzez Nike, pięcio-paskowy Adidas… no i nie demonizujmy – kilka ładnych szmatek na pewno się znajdzie… w końcu coś musi przyciągać amatorów polowań.

Jednak sklepy te wśród kilku innych mają jeszcze jedną, zasadniczą wadę – egzemplarze tychże szmatek są pojedyncze. A jeśli są pojedyncze obowiązuje żelazna zasada „kto pierwszy ten lepszy”. U ludzi taka postawa wywołuje zwierzęce instynkty:

- Pani! Jak ja byłam tam, na drugim końcu sklepu to już widziałam tą bluzkę. Mówię sobie „obejrzę tutaj spodnie dla męża i sobie ją wezmę przymierzę…” A PANI MI TU BUCH DO KOSZYKA NO KU**** MAĆ! I CO PASUJE? PRZYMIERZYŁA PANI CHOCIAŻ CZY TO TAK NA ZŁOŚĆ PANI ROBI?!

Najlepiej widać to na przykładzie, kiedy ekspedientka wychodzi zza zaplecza z naręczem nowych wycenionych ciuszków. Atak następuje już przy drzwiach. Pomiędzy wieszakami śmigają już tylko czubki głów zbliżających się złowieszczo jak rekiny. Nie lada adrenalina… sprzedawać w second handzie to jak grać na żywo w Pacmana…

Era ciucho-landów trwa w najlepsze, większość z nas znajdzie w swojej szafie choć jedną używaną rzecz. Mimo tego, że w dalszym ciągu wspina się na wyżyny popularności – robi to z powagą godną mnicha. Wspina się bowiem po cichu – bo „kupiono w sklepie w używaną odzieżą” nie brzmi już tak… zacnie i bogato jakbyśmy chcieli się prezentować.

Co tam małe kłamstewko…

Nie wiem czy ktoś polubi, nie wiem czy pół Polski już nie widziało przypadkiem a tu Wielokropek się podnieca że odkrył - mnie sydaje się całkiem zacny…

 

I stanął człowiek przed lustrem. Wytężył umysł dość poważnie, omiatając tępym wzrokiem własne, choć tak do własnego niepodobne, oblicze. Przekrzywił głowę w geście rozpaczy, twarz skalana obrzydzenia grymasem a w oczach maluje się… iskra przerażenia?
- Kurde no… co to ma być właściwie… „mamy cię”? Matko jak ja wyglądam…
Kojarząc, jakoś przez mgłę, świąteczne tony jedzenia i całoroczne lenistwo, ze zrezygnowaniem wtapia oczęta w okolice talii, gdzie to wyraźniej niż kiedykolwiek rysuje się, kształtem przypominająca fałdę, narośl.
- Muszę zacząć jakiś zdrowy tryb życia… eee no nie, tak być nie będzie…
Szukając zdeterminowany, dobrego punktu odniesienia, bo każdy maraton winien się „startem” zaczynać, spogląda pewnie i z powagą godną mnicha na  kalendarzowy dzień sądu:
- Od pierwszego, obiecuję.
Ledwo kaca wyleczyć się udało i wygląd ludzki, przyzwoity odziać – kac moralny zaczął męczyć. Bo i noworoczny maraton jakoś nie wystrzelił z należytym, w przeciwieństwie do nowego roku witania, rozmachem.
- To co, od poniedziałku?

No tak. Nie ma jak postanowienia noworoczne. Kiedy człowiek się nudzi, zwłaszcza w okresie świątecznym, cuda się dzieją. Jak to szło? Schudnę, będę więcej pracować, będę się starać, będę uprawiać sport, zrobię, kupię, naprawię, zdam, powiem jej/ jemu, rzucę palenie - od pierwszego dam z siebie wszystko.
Najlepsza w noworocznych postanowieniach jest ich krótkotrwałość. Właściwie brak jakiejkolwiek trwałości. Praktyka nie jest już tak rozwinięta jak nasze skrzydła i nie tak obiecująca jak lotność umysłu podczas fazy „planowanie”.
Tchnięta wieloletnim doświadczeniem, i wielogodzinnym rozmyślaniem (dziś podczas mycia naczyń) mogę wysnuć następujący wniosek – zmian nie warto zaczynać od jutra, zaczynaj je od teraz, bo przynajmniej pod wpływem impulsu przez godzinę dasz radę jakkolwiek zacząć – taki chytry plan na wyrzuty sumienia „przynajmniej zacząć się udało”. Jeśli padniesz wyczerpany po serii kilkuset brzuszków krzycząc „nigdy więcej” masz dobrą wymówkę – „próbowałem/am”.

Ja, w ramach tych postanowień, dziś zasiadłam przed książkami na całe, okrągłe i ambitne dziesięć minut. Próbowałam…

___________________________

Nawet bez postanowień noworocznych ten rok będzie jednym z najdziwniejszych w moim krótkim życiu, po co jeszcze komplikować.

Szczęśliwego Nowego Roku!