Syndrom panikarza

Patrząc swoim nastoletnim okiem na Polskę dochodzę do dziwacznych wniosków – jesteśmy panikarzami. Strasznie lubimy robić z igły widły i jak to mówi mój ulubiony profesor “naciągać gumkę na słonia” (tak chodzi o “tą” gumkę). Jako, że niewiele na temat polityki wiem, interesują mnie raczej reakcje mediów, a co za tym idzie ludzi na niektóre fakty. Wnioski są te same, co powyżej. Już tłumaczę, o co mniej więcej mi chodzi. Przeważnie struktura jest taka sama, tylko aktorzy i scenografia się zmienia.

Wygląda to tak: Osoba publiczna (najczęściej mająca powiązania z polityką) powie coś, bądź zrobi coś, co ludziom nie koniecznie pasi, a ma do tego pełne prawo. Do akcji wkraczają wtedy media, które robią zamieszanie i wsadzają kijek w mrowisko. Przekabacają ludzi krzycząc “To idiota! Co za debil! Wyśmiejmy go!” Taki przeciętny ludź mający styczność z tymi mediami chwyta haczyk. Wyśmiewa “debili” zasłaniając się wolnością słowa. Bunt narasta i każdy już ma swoją filozofię na ten temat. “Kraj się śmieje”

Może coś się przejaśni, kiedy podam przykłady:

Otóż niedawno na topie była sprawa z wycofaniem niektórych lektur. Mam to wątpliwe szczęście, że temat dotyczy mojego poziomu edukacji. Lektury wycofano. Media zdążyły nas poinformować, że jest to straszne, debilne i całkowicie bezsensowne. Odbiera to “nam młodzieży” możliwość patrzenia na świat z różnych perspektyw. Odbiera nam możliwość samodzielnego wnioskowania. Ludzie chwycili haczyk i zaczął się lincz na Romanie. Że Roman to idiota, Gombrowicza nie czytał nie zna się, że miał pewnie trudne dzieciństwo i matka go biła. Jeśli mam być szczera – mam to gdzieś. Książki, których nam niby “zabroniono” można sobie spoko wypożyczyć w bibliotece. Jeśli ktoś reflektuje niech se czyta. Znając siebie zadowoliłabym się streszczeniem i opracowaniem z Internetu, tak jak to robi 90% moich znajomych. Pozostałe 10% leje na to w ogóle. Nawet streszczenie ich nie interesuje. Takie są realia w polskich szkołach! Uczniów w większości mało obchodzi, co czytają i po cholerę im się to może przydać. Najgłośniej ujadali ci, których zmiany nie dotyczą. Czemu? – Syndrom panikarza daje o sobie znać. “Och to straszne, co się w Polsce już wyrabia, cenzura nawet na szkolne lektury!!!”

Może teraz przykład bardziej dobitny. Posłanka Sobecka ze swoim błyskotliwym tekstem “Seks jest zły”. Moim zdaniem wygląda to inaczej. Zapytano babkę w “Dzienniku zachodnim” czy innej makulaturze, czym dla niej jest seks i odpowiedziała. Faktem jest, że trochę sobie pojechała. No, ale to jest jej zdanie, kobieta widocznie tradycjonalistka starej daty. Media to rozwiały na wszystkie strony świata wmawiając ludziom, że rząd już im nawet seksu zabroni, że żyjemy w kraju ciemnoty i że śmieją się z nas za granicą. Powiedzcie mi czy Wam posłanka Sobecka wejdzie do sypialni i powie “Seks jest zły pójdziesz do piekła! A te zabawki też rekwiruję!”? Będzie tak? Nie. No to, o co chodzi? - Panikarz! Kiedy mówisz coś do dziecka, a ono nie chce słuchać to zatyka uszy, tupie i zaczyna krzyczeć. Tym bardziej wrażliwym i zbuntowanym polecam, bo działa…

Odnośnie tego wyśmiewania za granicą. Owszem, leją się z nas, ale to dzięki wykreowanemu w mediach wizerunkowi. Przykładów na syndrom panikarza jest wiele, wystarczy dobrze się rozejrzeć we wczorajszej gazecie… Afera z teletubisiem, afera z nauczycielem angielskiego “prawdopodobnie skazanego” za wklejenie obrazka do Internetu, religia na maturach itp. Nie macie dość? Nie nudzi Was ciągle to samo? Najpierw onet.pl, potem “Fakty” na TVN potem Kuba Wojewódzki, na koniec festiwal w Krakowie. Zacięta płyta nie brzmi ciekawie…

Zacznijmy wreszcie patrzeć na niektóre sprawy z przymrużeniem oka. Nie traktujmy życia zbyt poważnie, i tak nasze zdanie (choćby nie wiem jak kontrowersyjne) nikomu różnicy nie zrobi, świata nie naprawi. Warto je mieć! Tylko nie każdego obchodzi jak brzmi…